تبلیغات
پریزاد برکه نور - فصـــــــل فراموشی

پریزاد برکه نور

در زد کسی انگار که مهمان داریم در سفره گرسنگی فراوان داریم امروز پدر ابر زیادی آورد مانند همیشه شام باران داریم//جلیل صفربیگی


دارم سعی می كنم فعل مضارع رفتن را صرف كنم
می روم
می ...
نه نمیتوانم بگویم می روی
بگذار فقط من بروم
خسته ام بسیار خسته و دلتنگ
نمی دانم چرا این روزها هوای اعتكاف به سرم زده است
و این تصنیف غم انگیز رسول نجفیان همه ی ذهنم را پر كرده كه
میرن آدما از اونا فقط خاطره هائی به جا میمونه...
خیلی دلتنگم باید به دیدار پدرم بروم
او كه حتا زیر خروارها خاك همیشه مشتاق من است
باید بروم
راه بی انتهاست ...


از مــــــــوج خیـــز حادثـــه می آیم           در روزهای فصــــــــل فرامــــــوشی

از انتــــهای غـــــــربت و تنــــهائی           با انجمـــاد ظلمــــت و خــــــامـوشی



از كوچـــــه هــای شب زده می آیم            برشــــــانه های خـــاكی ناكـــــــامی

بن بست هـــای غــم زده ی تـــردید           پس كــوچــه های تهمـــت و بـدنامی

 

مــن از هجــــــوم فاجعــــــه می آیم         جائی كه حجــم پنــجره دیـــوار است

آنجا كه عشق و مهرو وفا در خواب         آن جا كه چشم حـــادثه بیــــدار است

 

در آن شــــب بلنـــــــد زمستــــــانی         از چهــــره ات نقـــــاب فــرو افتــــــاد

رفتی تو عشق مرد و صــداقت مرد         دیگــــر چه باك!هرچــــه كـــه بادا باد

                   


نوشته شده در سه شنبه 8 دی 1388 ساعت 10:53 ق.ظ توسط پریزاد   نظرات |


Design By : Pichak