تبلیغات
پریزاد برکه نور - درود ، بدرود

پریزاد برکه نور

در زد کسی انگار که مهمان داریم در سفره گرسنگی فراوان داریم امروز پدر ابر زیادی آورد مانند همیشه شام باران داریم//جلیل صفربیگی

سلام

سخت دلتنگم برای همه تون . باور كنید این همه مهر و عشق و محبت آسمونی

رونمی دونم چطور جواب بدم. گاهی فكر می كنم آیا من لایق این همه احساسات

 پاك و ناب و الهی هستم؟

و اما اینكه من همینجا و كنار شما هستم. كامنت های تان را می خوانم  اشك شوق

میریزم .آقای دكتر حامد محمدی از عزیز ترین و نزدیكترین دوستان من هستند .

ایشان در دوره ی كارشناسی از بهترین دانشجویان من بودند.

خوشبختانه ایشان پذیرفتند كه مسئولیت این وبلاگ را به عهده بگیرند و خودشان

با شما مطرح خواهند كرد.

 آنچه درخواست من از شماست این نكته است كه درخت تناور صنوبر صبر

  با آبیاری باران محبت های بی دریغ و بی دروغ شما اینچنین ریشه دار و

ارزشمند شده است .

اگر سایه از سر این درخت برگیرید پنجره ی سبز این درخت تناور بسته خواهد شد

شما بمانید تا من دوباره بر گردم

خدا می داند كه با شما دنیای قشنگی دارم و برخودم فرض میدانم حتا فهرست وار

از عزیزانی كه در این چند روز گذشته بارها و بارها اشك شوقم را سرازیر كردند

تشكركنم .خانم ها یكتا ، مری ، الهام تفرشی ، شرقی ، ندا ، باران ، نیوشا ، شیما

فخر اسلامی، رها كبیری ...

آقایان دكتر امیری، جناب یاشیل ، استاد رضا پارسی پور ، دكتر ابراهیمی، استاد

امیریان ، اردشیر معتمدی ،سید محمد محمد پور،استاد هاشمی زاده ، دوست

فرهیخته ام جناب صحبت ، مهندس زریر ...

و بسیار دلگیرم از كسی كه بیش از همه ادعای دوستی داشت و در این روزهای

تلخ و سرگردانی ام میان بودن و نبودن تنهایم گذاشت .

نمی ترسم اگر گاهی دعامون بی اثر میشه

همیشه لحظه ی آخر خـــدا نزدیك تر میشه

                                                          پریزاد بركه نور

سلام

حامد محمدی هستم و افتخار شاگردی استاد پیشرفت را داشته ام 35 ساله ام و

دكترای ادبیات فارسی دارم .این وبلاگ بدون كوچك ترین تغییری  با همین 

مختصات و با همین نام به فعالیت اش ادامه خواهد داد.

دست یاری به سوی همه ی شما عزیزان دراز می كنم و انتظار مساعدت دارم

باشد تا در آینده ای نزدیك صنوبر صبر را همچنان متعالی و ارزنده به پریزاد بركه

نور تحویل دهیم.

دوره ی جدید را با شعری قدیمی از استاد آغاز می كنیم.

                                                                حامد محمدی

غزل 18


باز تنهــــــایی و ســـكوت و ســــكوت ، باز بی همــــــــدلی و بی خوابی


 باز شب شد ستـــــــــاره ها رویید ، در سیــــاهی دشت بی تــــــــــابی

وای باران ! چـــــــرا نمی باری؟ ابر ! اشكی چــــــرا نمی ریــــــــزی؟

مَُـــــردم از خشكی زمیـــــن مردم ، مـــــردم از تشنـــگی و بــــی آبی

شعر دیگر به من نمی بخشد ، لذت و شـــــور و شــــوق و سر مستی

خسته ام از غــــزل غـــزل تردید ، این همه شعـــر زرد و ســـــرخابی

پُرم از حسرت تو را دیدن ، لحظــــــــــه ای را كنــــــــــار تو مانـــــدن

زیر این سقف آبی مــــواج ، شبی آرام و گـــــــــرم و مهتــــــــــــابی

شعرهــــایم دگر نمی ســـــازد ؛ پل رنگین كمـــــــان ز چشمــــــان ات

دست هــــایم دگـــر  نمی بــــارد ؛ گل ســـــرخ و سپیـــد و عنــــــابی

خسته ام خستـــــه از دویـــــدن ها ، باز در جـــــای قبـــــلی ام بودن

خسته از این همــــه توهّـــــم مهـــــــر ، خسته از عشق های قــلابی


باز امشـــب دویده در تن من ، شــــــوق پرواز و پــر گشـــــــودن هــــــا


بگذر از وزن و قافیـــــــه اینــــــــجا ، مــــــــرد راهی تو هــم بیـــا برویم

شاعر: استاد زهرا پیشرفت(پریزاد بركه نور)

 

                      


نوشته شده در یکشنبه 17 مرداد 1389 ساعت 01:00 ق.ظ توسط پریزاد   نظرات |


Design By : Pichak