پریزاد برکه نور

در زد کسی انگار که مهمان داریم در سفره گرسنگی فراوان داریم امروز پدر ابر زیادی آورد مانند همیشه شام باران داریم//جلیل صفربیگی

نكته: برای شنیدن دكلمه با صدای شاعر از مرورگر Internet Explorer استفاده كنید



 دكلمه همین شعر با صدای شاعر

باز امشـــب پــر از هــــوای توام ، درد دل های مـــن شنیدن تو

اشـــك های مـــن و نــــوازش  تو ، نازهای مــــن و خــــریدن تو

باز پیچیــــده در اتاق امشــــب، عطــــر جــادویی صــــدای اِبی

چشــــم رایانــه منتــــــظر بر در، مبــــل درحســــرت لمــیدن تو

با دو فنجــــان چای آمده ام ، بدو تا یخ نكـــرده !  زود بیـــــــا!

چه قشنگ است وقت خوردن چــــای ، اشتیـاق تو و دویدن تو

آشپز خانه بی تو غمگین است ، سوپ جو پخـتــه ام برایت باز

ســوپ روی چــراغ می جوشــــد ، در هـــوای تو و چشیدن تو

راستی خرسك ام به یادت هست ؟هر شب از تو سراغ می گیرد

خرسك مهــــربان مخمـــلی ام ، بغــــض كرده بــــرای دیدن تو

زنگ ِ در بی تو از صــــدا افتاد ، پنجـــره ماند چشـم بر راهت

 كاش می مرد در دل تقـــویم ، لحظــــه ی تــــلخ پر كشیدن تو


نوشته شده در یکشنبه 20 دی 1388 ساعت 11:55 ب.ظ توسط پریزاد   نظرات |

سلام دوستان

بعد از حدود ده روز بحران روحی شدید و چند روز بستری بودن در آسایشگاه

شب اولی ست كه در منزل خودم هستم.

تنها نشسته بودم و به در و دیوار نگاه می كردم.

حدود ساعت 12 شب تلفن زنگ زد. دوست گرانقدر و فرهیخته ام

رها كبیری سامانی مدیر وبلاگ یول بود كه از آمریكا تماس می گرفت.

خدا می داند چقدر خوشحال شدم و چه آرامشی پیدا كردم

و لبخندی از سر رضایت ، كه همه هم نامهربان نیستند و خدا را شكر كردم كه

دوستان نازنینی را به من هدیه كرده است.

وسپاس و عرض شرمندگی از همه عزیزانی كه بارها و بارها تماس گرفتند و

متاسفانه نمی توانستم با ایشان صحبت كنم و تشكر از كامنت ها و پیامك هایی كه بی

جواب ماندند وعزیزانی كه زحمت كشیدند و به ملاقاتم آمدند ولی توفیق دیدارشان

را نداشتم و تشكر مضاعف از خواهرم شیرین كه علیرغم همه مشكلات اش در این

مدت وبلاگ مرا اداره كرد وهمدل همیشگی ام دختر نازنین و گل زنبقم یكتای عزیز

كه بیش از 40 كامنت خصوصی برایم گذاشته است .

دوست تان دارم و به داشتن تان افتخار می كنم                   

                                                            شرمنده مهرتان  پریزاد

   و اما غزل...

                          

امــروز تمـــــام باغ ها یخ زده است

                                    هـــم مریــــم و هــم اقاقیــــا یخ زده است

هر پنـجره زمهریری از تنهائی ست

                                    پـــرواز پـــرنده در هــــــوا یخ زده است

قنــــدیل نگاه ســـردمان می گـــوید

                                     احســـاس میـــان ما دو تا یخ زده است

بوی خوش باران غــــزل هایم نیز

                                      از ســـوز زمستانی مـــــا یخ زده است

تا عـــرش رسیده ناله ی نیمه شبم

                                      شاید ... نكند گـوش خدا یخ زده است!

حسین میدری                                                                                 88/10/6                                                    درود بر پریزاد برکه ی نور
"تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد.."
از شنیدن خبر بیماری تان بسیار دلتنگ شدم اما از اینکه دوباره بهبودی یافته اید و به خانه بازگشته اید تا حدودی از نگرانی درآمدم،
شرمنده که در این مدت سراغی از حال شما نگرفته ام چرا که این خبر تلخ را همین حالا متوجه شدم..
آرزو میکنم سالیان سال در نهایت آرامش و آسایش زندگی کنید و گرد اندوهی هرگز بر خاطر نازنینتان ننشیند..
غزل بسیار بسیار زیبایتان را خواندم و
بی نهایت لذت بردم و بر سر ذوق آمدم،
بی تعارف از آن غزلهای نابی ست که هر شاعری دوست دارد سراینده ی آن خودش باشد و هر بار خواندن آن برای مخاطب شور و تازگی بیشتری دارد،
انتخاب وزن رباعی برای غزل به شرط استفاده ی بهینه و بجا از آن جالب توجه است که در این غزل به خوبی آن را به کار برده اید، ردیفی بسیار نو و تازه که با خود مضمون های جدیدی می آفریند، قافیه ها همگی خوشتراش و مستحکم است بطوری که نمیشود آن را با قافیه ای دیگر جابجا کرد، زبانی نو با ساختاری منسجم،
عاطفه ای سرشار، بهره ی مناسب از موسیقی بیرونی و درونی(تکرار حرف پ در بیت دوم، حرف ن در بیت سوم، حرف ز در بیت چهارم و حرف ش در بیت پایانی موید این مدعاست) اندیشه ای عصیانی و طغیانگر که در بیت پایانی به خوبی نمود پیدا میکند و این رویکرد جسارت و جرات زبانی شاعر را میرساند که بسیار ستودنی ست، ایماژها و تصویرسازی های بعضن بکر و دست اول که شعر را حلاوتی دوچندان می بخشد، ارتباط عمودی بیت ها باهم زنجیروار و دارای استحکام لازم است،
یخ زدن پرواز در هوا فوق العاده تصویری نو و بکر است و نهایت یاس و ناامیدی را میرساند؛ آیا براستی میشد در فرایندی بهتر از این نهایت اندوه و سرخوردگی و ایستایی همه ی جهان را در خود رساند؟یخ زدن نه فقط شامل اشیا و فراتر از آن موجودات زنده بلکه شامل گوشهای خدا هم شده است،اوج غزل را در بیتهای دوم و بیت پایانی دیدم، من این غزل را رباعی بلندی یافتم که مهمترین ویژگی بارز رباعی را در خود دارد و آن چیزی نیست جز
ضربه ی پایانی که با خواندن مصراع آخر اتفاق می افتد و خواننده را در بهت و شگفتی دچار شوکی ناگهانی میکند..
درود بر قلمی اینچنین زیبا آفرین و توانا،
سپاس از فراخوانی اینچنین مهربانانه،
چشم براه سروده های نسروده تان خواهم ماند،
جاودانه نویسا و بشکوه میخواهمتان... http://dobeititar.blogfa.com


نوشته شده در سه شنبه 15 دی 1388 ساعت 12:10 ق.ظ توسط پریزاد   نظرات |


دارم سعی می كنم فعل مضارع رفتن را صرف كنم
می روم
می ...
نه نمیتوانم بگویم می روی
بگذار فقط من بروم
خسته ام بسیار خسته و دلتنگ
نمی دانم چرا این روزها هوای اعتكاف به سرم زده است
و این تصنیف غم انگیز رسول نجفیان همه ی ذهنم را پر كرده كه
میرن آدما از اونا فقط خاطره هائی به جا میمونه...
خیلی دلتنگم باید به دیدار پدرم بروم
او كه حتا زیر خروارها خاك همیشه مشتاق من است
باید بروم
راه بی انتهاست ...


از مــــــــوج خیـــز حادثـــه می آیم           در روزهای فصــــــــل فرامــــــوشی

از انتــــهای غـــــــربت و تنــــهائی           با انجمـــاد ظلمــــت و خــــــامـوشی



از كوچـــــه هــای شب زده می آیم            برشــــــانه های خـــاكی ناكـــــــامی

بن بست هـــای غــم زده ی تـــردید           پس كــوچــه های تهمـــت و بـدنامی

 

مــن از هجــــــوم فاجعــــــه می آیم         جائی كه حجــم پنــجره دیـــوار است

آنجا كه عشق و مهرو وفا در خواب         آن جا كه چشم حـــادثه بیــــدار است

 

در آن شــــب بلنـــــــد زمستــــــانی         از چهــــره ات نقـــــاب فــرو افتــــــاد

رفتی تو عشق مرد و صــداقت مرد         دیگــــر چه باك!هرچــــه كـــه بادا باد

                   


نوشته شده در سه شنبه 8 دی 1388 ساعت 10:53 ق.ظ توسط پریزاد   نظرات |


Design By : Pichak