پریزاد برکه نور

در زد کسی انگار که مهمان داریم در سفره گرسنگی فراوان داریم امروز پدر ابر زیادی آورد مانند همیشه شام باران داریم//جلیل صفربیگی

همچو اشک از چشم آن دیر آشنا افتاده ام

همچنان برگ خزان در زیر پا افتـــــــــاده ام

با دلی سر شار از عشق و امیــــــد و آرزو

من نمی دانم به این وادی چرا افتـــاده ام

چون قناری صد گلو آواز در من جاری است

از هجوم بی کسی ها از نوا افتــــــاده ام

آسمان ها جایگاهم بود و عرش کبــــــریا

"تیره بختی بین کجا بودم کجا افتاده ام"(1)

آفتاب عشق در من می درخشد همچنـان

گرچه با نامهربانی ها ز پا افتـــــاده ام

(1) - این مصراع از زنده یاد "رهی معیری" ست


نوشته شده در یکشنبه 28 تیر 1388 ساعت 04:30 ب.ظ توسط پریزاد   نظرات |

سر شار از تهی

در من زنی ست سر کش و بی تاب و بی نشان

                                                                       در من زنی ست پا به زمین دل در آسمان

در من زنی ست شاعر و عاشق چو باده صـاف

                                                                     تنـــــها ترین ستاره قطبی ست بی گمان

دارد دلـــــــی زلال چنــــــــــــان آب و آینــــــه

                                                                      با قمــــــــری و چکاوک و پروانه هم زبان

در من زنی ست همچو سپیده همه طلـــــوع

                                                                      با آفتاب و چشــمه ی خورشید سر گران

باران حـــــــــــکایت دل پر رمـــــز و راز اوست

                                                                      با زنبـــــق و اقاقی و آلاله مهــــــــــربان

در من زنی ست پشت پنجره هرگز و محــــال

                                                                      تنـــها ترین کبـــــوتر گم کرده آشــــــیان

حیــف از چنین زنی که در من ســرشار از تهـی

                                                                      تنـــها نشسته منتــظر جام شوکـــــران

_____________________________

آرامشی را بر هم زدن، برای رسیدن به آرامش، اصلا زیبا نیست



نوشته شده در یکشنبه 21 تیر 1388 ساعت 03:38 ق.ظ توسط پریزاد   نظرات |

برای دلی آشنا در آن سوی فاصله ها


کتــاب ســینــه ات را واژه واژه بــاز مـی فـهمـم

                                        تــو را ای خـوب من، در اوج، در پـرواز می فهمم

نمی خواهد بگویی «دوستت دارم» فقط گاهـی

                                        نـگـاهـی از سـر مهـری، که بـا ایـجاز می فهمم

ســراپــــا خــواهشـی، صـدها تـمنا در نگاه تــو

                                        نـیـازت را بـگـو با مــن، ولــو با نــاز، می فـهــمم

پـــر پــرواز عشـقـــی، آفــتــاب صــبح امـیــدی

                                        صـدایــت را صـمـیـمـی تـر ز هر آواز مـی فـهمم

نــدیــدم گــر تـو را، عـیـبـی نــدارد مـهربـان مـن

                                        دل ات را می شناسم، نکته هایت باز می فهمم

پــر از بــوی بـهارانی، پـر از عـطر گـل شــب بــو

                                        تـو را مـانـنـد صـبـح عـیـد در شیــراز مــی فهمم

مـگـو بــا من سـخن ای مـهربان، تنها نگاهم کـن

                                        مـن از طـرز نــگــاه تـــو هـزاران راز مـی فهـمم

دل ات چون آینه دست ات سخاوتـمند چون باران

                                        تـــو را مـن نــه کـه از امروز، از آغــاز می فهمم

_____________________________

آرامشی را بر هم زدن، برای رسیدن به آرامش، اصلا زیبا نیست



نوشته شده در سه شنبه 16 تیر 1388 ساعت 03:01 ق.ظ توسط پریزاد   نظرات |


Design By : Pichak